استاد امیری فیروز کوهی متخلص به امیر در سال 1288 شمسی در فرح اباد فیروز کوه چشم به جهان

گشود او یگانه فرزند مصطفی قلی خان منتظم الدوله است خانواده او همه از سرداران و سپاهیان

بودند پدر و عمویش مرحوم سردار مکرم فیروز کوهی از رجال تحصیل کرده بودند سردار فیروزکوهی

مدرسه نظامی سن سیر را به پایان برد و از دولت فرانسه نشان لژیون دونور گرفتوی وی در ادبیات عرب

و فقه و اصول و فلسفه و کلام به مرتبه مهارت در استادی رسید شوق ذاتی او به شعر و شاعری از

دوازده سالگی شروع شد و نخستین شعرش که در موضوع وطنی بود در روزنامه نسیم شمال به چاپ

رسید .دیوان شعر امیری حدود بیست هزار بیت است که در دو مجلد تا به حال دو بار چاپ شده است

و مقدمه مفصلی به قلم خود دارد که وقایع زندگیش را همراه با حیات پنجاه ساله ادبی عصر و ذکر

انجمن ها و اشخاص و داوری در باب شعرا و هنرمندان به نثری شیرین نوشته است

شهرت امیری در غزل سرایی به شیوه صائب است چه او از نخستین مدافعان سبک اصفهانی یا هندی

و زنده کننده نام صائب پس از یک دوره طولانی بی مهری به این شیوه از سخن سرایی است اما واقع

قضیه این است که غزل های او اگرچه سبک خود را دارد لکن از حیث لفظ و پیروی از فصاحت به شیوه

عراقی نزدیکتر است او شاعری است مقتدر و توانا در تمام انواع سخن ،هرجند از جهت فرم و شکل

شعری دنباله روی قدماست اما رنگ ابتکار و ابداع در اشعارش به خصوص در ان شکلی که خود نام

منظوه به ان داده اشکار و واضح است امیری در مجموع شاعری معنی یاب با تفکری عمیق و نظری

حکیمانه وی در نرمخویی و حسن سلوک چنان بود که اغلب اهل علم و شعر و ادب و موسیقی یه

دیدارش می شتافتند و محفل گرم او را رها نمی کردند.

امیری در هفتاد و پنج سالگی نوزدهم مهر 1363 به دیدار حق شتافت و در صحن امامزاده طاهر در جوار

بقعه حضرت عبدالعظیم به خاک سپرده شد روانش شاد باد

منبع:فریب شعر به انتخاب دکتر امیر بانوی کریمی