از هیج...تا ...
ما گلّه را سپردیم
به دره های پر گرگ.
کاریزهای ویران را
به فوج سوگوار کبوترها
و بافه های فربه جو را
به اسب های باد سپردیم.
ما راه اوفتادیم
از خشکسالِ فرجام،
تا چشمه بدایت...
تا...هیچ...
یاران نا موافق
در چار راه خستگی از هم جدا شدند
این یک درون معبد پندار ماند
ان یک به کنج صومعه اعتکاف
و هیچ یک،
_با ان که هیچ یک،
سیمرغ را دروغ نمی انگاشت_
بالا نکرد سر سوی منشورِ قاف...
یاران نا موافق دیگر
با چاشبند خالی چوپانی
از راهکوره های برگشت
ردّ قبیله های کهنه برگرفتند
و انتظارِ واقعه را
این یک کجاوه بندِ لیلی شد
و ان دیگری،
میر اخور فسیله مجنون،
اما
در انحنای جاده تاریخ
ارابه ای غبار نیفشاند
از بیستون سرخ حکایت،تا ما،تا هیچ...
ما،باز باختیم
اسب کرند مجنون
و ناقه سفید لیلا را
_با تیشه کذائی <استاد>
در کاروانسرای دیدار
_در بازگشت_
یک شب،بهای نانخورشی
و مزد خوابگاهی از کاه،
پرداختیم
ما راه اوفتادیم،از نو
از کاروانسرای نهایت،تا...
منوچهر اتشی
سلام و درود