خوش خوانی و خوش لهجگی حافظ و رموز و نیت مضاعف شعرش حدیث مشهوری است. حافظ به اقتضای قران شناسی و حافظ قران بودنش هم حساسیت موسیقایی پیشرفته ای داشته بوده است. حافظ نه حافظ قران،بلکه قاری و مقری پیشرفته ای بوده است و شک نیست که به شهادت همه قراین،قران را ـ نه لزوما در مجال رسمی ـ به ترتیل و تغنّی خوانده است.

او از خوشترین و مطبوع ترین زحافات عروضی استفاده کرده و وزن سوگلی شعر او یکی از ازاحیف دلنشین بحر رمل است بر وزن <در ازل پرتو حسنت ز تجلّی دم زد> که در دیوانش ۱۳۵ غزل از میان ۴۹۵ غزل به این وزن وجود دارد. در دیوان حافظ حتی یک نمونه از کاربرد اوزان و بحور نا مطبوع نداریم.

یکی دیگر از نشانه های مهارت موسیقائی او هم اوائی و هم نوائی و خوش در کنار هم نشاندن کلمات است حافظ بیش از هر شاعر دیگر از واج ارائی با هم حروفی(اغاز چند کلمه متوالی با یک حرف،یا کاربرد هنرمندانه مکرر یک حرف،بیش از حدّ عادی در یک عبارت یا در یک مصرع،نظیر کاربرد <خ> در این مصرع:«خیال خال تو با خود به خاک خواهم برد» یا «ش» در این مصرع:«رسم عاشق کشی و شیوه شهراشوبی») استفاده کرده است.

یکی از موسیقی شناسان معاصر،اقای دکتر حسینعلی ملاح درباره چون و چند موسیقی دانی حافظ و انهمه اصطلاحات حافظ موسیقی که در دیوانش به کار رفته، اثر مستقلی پدید اورده که مقبول حافظ پژوخان قرار گرفته است و برای تفصیل درباره موسیقی دانی حافظ باید به ان کتاب(حافظ و موسیقی) مراجعه کرد.

منبع:حافظ نامه بهاالدین خرمشاهی