بابا طاهر یکی از شاعران بزرگ ایران است که از دیرباز به دلیل دوبیتی های شورانگیزش که به زبان ساده لری سروده مورد توجه و علاقه مردم بوده است و درباره او افسانه های زیادی ساخته اند که هیچ کدام پایه و اساسی ندارد.

او نه قصیده ای گفته نه پادشاه یا بزرگی را مدح کرده و نه غزلی گفته قلندری بوده که به زبان مردم احساس دل خویش را بیان کرده است.

 دو بیتی  از باباطاهر

ز دست دیده و دل هر دو فریاد

که هر چه دیده وینه دل کنه یاد

بسازُم خنجری نیشش ز پولاد

زنم بر دیده تا دل گردد ازاد

 

 

 درخت غم به جانم کرده ریشه

به درگاه خدا نالم همیشه

عزیزون قدر یکدیگر بدونید

اجل سنگ است و ادم مثل شیشه